Adolf Hoel (ur. 15 maja 1879, zm. 19 lutego 1964) – norweski geolog, ekolog i badacz regionów polarnych. Poprowadził kilka wypraw naukowych na Svalbard i Grenlandię. Uważany za jednego z najbardziej znanych i wpływowych ludzi w norweskich badaniach polarnych w pierwszej połowie XX wieku, obok Fridtjofa Nansena i Roalda Amundsena. Jego wkład w badania nad Svalbardem i Ziemią Królowej Maud przyczyniły się do zwierzchnictwa nad nimi przez Norwegię. Był założycielem i przewodniczącym Norweskiego Instytutu Polarnego. mały|Hoel (stojący) podczas jednej z wypraw na Svalbard (1907) Podczas wyprawy na Svalbard odkrył nowy minerał, który został nazwany na jego cześć Hoelitem.
Życiorys Wczesne życie Adolf Hoel urodził się w 1879 roku w Sørum na farmie Julton. Jesienią 1895 roku rozpoczął naukę w 2-letnim liceum Hauges Minde, a następnie zapisał się na uniwersytet w Oslo jesienią 1897 roku. Sam finansował swoją edukację, ucząc się w wielu szkołach w stolicy, osiągając dobre wyniki w nauce. Na uniwersytecie Hoel zaznajomił się z wiodącymi geologami, takimi jak Amund Helland i Waldemar Brøgger. W 1919 roku został docentem, zaś w 1940 roku profesorem zwyczajnym.