Z85 Standard umożliwiający łatwe użycie kodowania bezpośrednio w kodzie źródłowym stosuje następującą kolejność znaków –, –, –, . Można go używać w pojedynczych lub podwójnych cudzysłowach oraz przekazywać w linii poleceń. Umieszczenie znaku jako reprezentacji cyfry 0 ułatwia naoczne wyszukiwanie zer binarnych.
RFC 1924 Primaaprilisowa specyfikacja z propozycją zwartego zapisu adresów w sieci IPv6 zaleca następującą kolejność znaków dla cyfr o podstawie : –, –, –, .
Wykluczenie i upraszcza cytowanie, a brak i umożliwia tworzenie list i zapis w zdaniu. Znaki mają już zarezerwowane znaczenie w CIDR i IPv6 stąd również nie są używane w kodowaniu. Natomiast znak mógłby powodować problemy w niektórych środowiskach, gdyż jest często używany do podawania sekwencji specjalnych.
Dodatkową różnicą względem pozostałych wariantów jest brak dzielenia danych na czterobajtowe bloki. Specyfikacja omawia kodowanie w konteście adresów IPv6, które mają rozmiar 128 bitów i traktowane są w całości jako liczby całkowite w celu przekształcenia ich na zakodowaną 20 znakową postać.