Historia badań i eksploracji Jaskinia jest znana od dawna, rzadko jednak jest zwiedzana ze względu na mokre dno i ciasny odcinek wymagający czołgania się. W ostatnich latach ciasne przewężenie jaskini zostało nieco rozszerzone, świadczą o tym świeże wykopy, oraz wiadra i łopaty. W latach 1879–1882 prowadził w niej badania archeologiczne Gotfryd Ossowski, najprawdopodobniej jednak tylko w korytarzu przy otworze wylotowym. W 1981 r. Sanocka-Wołoszynowa badała florę pajęczaków.
M. Bąk podaje, że w 1997 r. w otworze jaskini miejscowa ludność spaliła dużo opon samochodowych, aby wytępić kryjące się w jaskini lisy. Z punktu widzenia ludności akcja udała się, M. Bąk pisze, że znalazł w jaskini 17 sztuk rozkładających się lisów i 6 nietoperzy (podkowców). Spowodowało to jednak nieodwracalną dewastację nalotów jaskiniowych, ściany pokryły się bowiem dużą ilością sadzy i wnętrze jaskini jest całkowicie czarneM. Bąk, Jaskinia Borsucza. Kraków: Jaskinie Wyżyny. Informator, 1997, 15: 1.. Obecnie na dnie jaskini za przewężeniem występuje świeża warstwa trawy, w niektórych miejscach osiągająca grubość kilkunastu cm.