Na cmentarzu chowano głównie ubogich, w tym zmarłych ze szpitala przy kościele św. Ducha, przy której to świątyni nie dokonywano pochówków prawdopodobnie z powodu podmokłego gruntu. W zapisach metrykalnych najczęściej podawano jedynie imię zmarłego, a czasami nawet brakowało tej informacji. Największą grupę zmarłych (22%) stanowiły osoby określane jako ubodzy, żebracy lub włóczędzy. Drugą pod względem liczebności grupę pochowanych stanowili chłopi z okolicznych wiosek, których chowano na tym cmentarzu prawdopodobnie z powodu niższych kosztów niż na cmentarzu przy kościele farnym. Kilkunastu zmarłych określono jako mieszczan, zaś kilku jako szlachtę, aczkolwiek nie byli to przedstawiciele znaczących rodzin. Na cmentarzu chowano też osoby z innych regionów, które zmarły podczas pobytu w Radomiu, ofiary mordów, nieochrzczone dzieci oraz osoby o nieustalonej tożsamości.
Ostatni pochówek na cmentarzu odnotowano w czerwcu 1794. Od 1795 zmarłych z obu radomskich parafii chowano na nowym cmentarzu na Piotrówce. Obecnie w miejscu dawnego cmentarza znajduje się budynek szkoły i skwer.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Nieistniejące cmentarze w Radomiu