W 1936 roku przeprowadził się do Hove, na południowym wybrzeżu w pobliżu Brighton. Po śmierci ojca w 1933 r. odziedziczył majątek, który pozwolił jemu i jego żonie dożyć, bez obaw finansowych, aż do śmierci. Poświęcił się więc całkowicie studiom nad Pismem Świętym, pracując metodycznie, w sposób zdyscyplinowany, niczym żołnierz. W 1940 r., ponieważ Hove stało się regularnym celem niemieckich nalotów, Pinkowie przeprowadzili się do Stornoway, Isle of Lewis, Hebrydy Zewnętrzne, w Szkocji, gdzie pozostali do końca życia.
Choć wyspa była istnym bastionem kalwinizmu, jednak nabożeństwa odbywały się tu głównie w językach: szkockim gaelickim, a goście nie byli szczególnie mile widziani, więc i tu publicznie nauczać nie mógł. Niechętnie przyjmował gości i koncentrował się, z wielkim samozaparciem i samodyscypliną, na pracy i korespondencji ze swoimi czytelnikami.
W 1951 rozchorował się. Odmawiał jednak brania lekarstw, które uśmierzyłyby ból fizyczny, gdyż obawiał się, że przytępią one również część jego zdolności intelektualnych. Zmarł 15 lipca 1952 r., a jego ostatnie słowa brzmiały: „Pisma same się wyjaśniają”.