Po wojnie został starszym asystentem w Katedrze Ogólnej Hodowli Zwierząt na Wydziale Rolniczym UMCS w Lublinie pod kierownictwem prof. dr. Romana Prawocheńskiego, później zaś podjął pracę w Zakładzie Doświadczalnym Państwowego Instytutu Naukowego Gospodarstwa Wiejskiego w Pawłowicach koło Leszna, gdzie został kierownikiem naukowym. W 1951 został kierownikiem naukowym Zakładu Doświadczalnego „Czechnica" im. Tadeusza Konopińskiego Instytutu Zootechniki w Siechnicach. W międzyczasie pokonuje kolejne szczeble w karierze naukowej. Pracę doktorską obronił w 1949 na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu i Politechniki Wrocławskiej. W 1954 roku nadano mu tytuł docenta, w 1961 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a 1969 roku profesora zwyczajnegoNauki rolnicze, opracował K. Chudoba, [w:] Wrocławskie środowisko akademickie. Twórcy i ich uczniowie 1945-2005, Wrocław-Warszawa-Kraków 2005, s. 496.. Od 1949 roku stale był związał się z wrocławskim ośrodkiem akademickim.
W latach 1964–1969, podczas pobytu w Syrii jako ekspert FAO, organizował Instytut Rolniczy w Damaszku.