W latach tych na cmentarzu pochowano przynajmniej 875 osób, zaś we wnętrzu świątyni – 16 osób.
Według wizytacji z lat 1721 i 1747 cmentarz otoczony był płotem z trzema furtami. W połowie XVIII w. na cmentarzu miała znajdować się niewielka drewniana kostnica, jednak w późniejszych lata nie odnotowywano jej istnienia. Drewno na jej budowę dopiero gromadzono i planowano wystawienie budynku w późniejszym czasie. W opisie wizytacji parafii z 1781 znalazła się wzmianka: „Cmentarz drzewem oparkaniony, Kostnice nie było i na teraz jeszcze nie ma, ponieważ insze reparacje pilniejsze były, na którą drzewo przysposobione”.
Na podstawie badań archeologicznych przybliżony zasięg cmentarza wyznaczono na 30 m od ściany północnej kościoła, 25 m od południowej i 10 m od wschodniej. W trakcie badań znajdowano na terenie dawnego cmentarza wiele luźnych kości wraz z zabytkami przemieszanymi chronologicznie (od XIII do XVIII w.). W najstarszych, średniowiecznych pochówkach odnaleziono skromne dary grobowe jak ozdoby i noże. Przedmioty odnajdywane w grobach z wieków XIV–XVIII (korale, medaliki, guziki) nie były już darami, stanowiły tylko część stroju pochowanej osoby. Wkładano za to różańce, zwykle w skrzyżowanych dłoniach nieboszczyka.