Piotr Salwa (ur. 15 października 1950) – profesor nauk humanistycznych, od 2013 członek korespondent, od 2025 członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk, dyrektor Stacji Naukowej PAN w Rzymie. Jego specjalnością naukową są: literaturoznawstwo włoskie (dzieje literatury włoskiej okresu XIII–XVII wieku, dawna nowelistyka toskańska, krótkie formy narracyjne), teoria literatury (narratologia), oraz dzieje stosunków kulturalnych między Polską a Włochami.
Absolwent IX Liceum Ogólnokształcącego im. Klementyny Hoffmanowej w Warszawie. Stopień doktora literaturoznawstwa uzyskał w 1978 roku, habilitował się w 1987 r., a tytuł profesora otrzymał w 1996 r.
Wybrane prace naukowe Narrazione, persuasione, ideologia – una lettura del 'Novelliere' di Giovanni Sercambi lucchese, 1991, Pacini Fazzi, Lucca; Historia literatury włoskiej, Semper, 1997, Warszawa (autorstwo i redakcja naukowa); Historie zmyślone – historie prawdziwe. Ideologia i polityka w dawnej noweli toskańskiej, 2000, Semper, Warszawa (wersja włoska La narrativa tardogotica toscana, Cadmo, Firenze, 2004); Petrarka a jedność kultury europejskiej.