Okręty napędzane były na powierzchni przez dwa silniki wysokoprężne o łącznej mocy 900 KM, a pod wodą poruszały się dzięki dwóm silnikom elektrycznym o łącznej mocy 700 KM (zarówno silniki Diesla, jak i elektryczne wyprodukowano w Horten). Dwa wały napędowe poruszające dwoma śrubami zapewniały prędkość 14,5 węzła na powierzchni i 10,5 węzła w zanurzeniu. Zapas paliwa wynosił 19 ton. Zasięg wynosił 2900 Mm przy prędkości 9 węzłów w położeniu nawodnym i 150 Mm przy prędkości 3 węzłów w zanurzeniu. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 60 metrów.
Okręty wyposażone były w cztery dziobowe wyrzutnie torped kalibru 450 mm z łącznym zapasem sześciu torped. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło pokładowe działo przeciwlotnicze Bofors kal. 76 mm L/28.
Załoga pojedynczego okrętu składała się z 23 oficerów, podoficerów i marynarzy.
Służba Marynarka norweska Okręty podwodne typu B po ukończeniu sukcesywnie wcielano do służby w marynarce wojennej - pierwszy okręt (B-1) przyjęto w 1923 roku, a ostatni (B-6) w 1930 roku. Jednostki operowały początkowo na Morzu Północnym. W chwili rozpoczęcia II wojny światowej okręty były już przestarzałe.