Dno jaskini w korytarzyku wejściowym próchniczno-gliniaste, w komorze głównej składa się z kamieni, próchnicy i gliny. Przez górny otwór komina do jaskini nawiewane są liście, wskutek czego jego dno jest próchniczno-liściaste. Na ścianach jaskini znajdują się wysuszone grzybki naciekowe, zniszczone stalaktyty, resztki polew mleka wapiennego, a miejscami także skamieliny gąbek.
Jaskinia jest przewiewna, sucha i ciemna, rozproszone światło słoneczne dostaje się tylko w okolice jej otworów. Brak w niej roślin, obserwowano natomiast bogatą faunę bezkręgowców: krocionogi, kilka gatunków ciem, muchówki. Nie hibernują w niej natomiast nietoperze. Przyczyną tego jest silny przeciąg spowodowany dwoma otworami. Zamknięcie górnego otworu stworzyłoby dla nich przyjazne miejsce do zimowania, zabezpieczyłoby przed przypadkowym wpadnięciem do jaskini, a także zmniejszyłoby zagrożenie spowodowane obsuwaniem się luźnych skał wewnątrz komina.
Historia poznania i dokumentacji Jaskinia jest łatwo dostępna, zapewne więc była znana od dawna. W literaturze nie była jednak wzmiankowana. Po raz pierwszy pomierzył ją i opisał Adam Polonius we wrześniu 2014 roku. On też sporządził jej plan.
Przypisy
Kategoria:Jaskinie Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej