Koniec ogona Akainacephalus wieńczyła kostna buława. Buławy takie, zbudowane z zachodzących na siebie kręgów ogonowych i osteodermów, występowały również u innych przedstawicieli Ankylosauridae. Niewykluczone, że służyły one zwierzętom jako broń w walce. Dinozaury mogły wymachiwać ogonem, a siła uderzenia wieńczącej ogon dużej buławy, takiej jak u ankylozaura, była w stanie zmiażdżyć kość przeciwnika.
Jak inne ankylozaury, Akainacephalus odżywiał się pokarmem roślinnym.
Historia i odkrycie Skamieniałości reprezentujące rodzinę Ankylosauridae znajdywano w skałach azjatyckich i północnoamerykańskich. Jednak spośród skał z zachodu Ameryki Północnej, reprezentujących kredowy kontynent Laramidię, skamieniałości Ankyosauridae znajdywano przez długi czas jedynie w skałach z północy kontynentu. Pierwszym znaleziskiem z południa był nodocefalozaur z Nowego Meksyku, opisany w 1999 przez Sullivana. W 2011 opisano niewielką Ahshislepelta, a 3 lata później – głównie na podstawie czaszki – opisano Ziapelta. Jak zauważają Jelle P. Wiersma i Randall B.