thumb|Ostrze włóczni z charakterystycznym dla Yue zdobieniem i pismem w tzw. „stylu ptasim” (odmianą pisma pieczęciowego) Yue () – państwo w dawnych Chinach, obejmujące dolny bieg Jangcy, które w V w. p.n.e. osiągnęło na krótki czas dominujący status hegemona (ba). W IV w. p.n.e. w następstwie ekspansji Chu zostało przezeń wchłonięte.
Bardzo niewiele wiadomo o nim w okresie Wiosen i Jesieni – było uznawane za jedno z państw „barbarzyńskich”, a sama nazwa, której jedno ze znaczeń oznacza „poza”, oznaczała zarówno rozmaite grupy „poza” zasięgiem cywilizacji chińskiej, jak i konkretną państwowość, której centrum znajdowało się wokół dzisiejszego Shaoxingu w prowincji Zhejiang. Ludy zamieszkujące Yue nie miały sinickiego pochodzenia, ale samo państwo uważało się za członka systemu feudalnego Zhou, będąc jednym z 15 głównych państw. Władcy Yue używali tytułu wang („król”) i przypisywali sobie pochodzenie od najstarszej chińskiej dynastii Xia. Początki państwowości Yue są słabo znane, rozwinęło się ono równocześnie z Wu, z którym prowadziło wojny o żyzne obszary w delcie Jangcy. Obydwa te państwa uczyniły piechotę – w miejsce dotychczasowej kawalerii złożonej z rydwanów – główną siłą bojową armii. Piechurzy byli wyposażeni w zbroje i miecze, za których rozpowszechnienie w Chinach państwa te były odpowiedzialne.