Doktoryzowała się w 1975 r. z pedagogiki (praca Poradnictwo wychowawcze a środowiskowe i organizacyjne uwarunkowania jego funkcjonowania pod kierunkiem prof. Romany Miller), po czym została zatrudniona na Uniwersytecie Wrocławskim (Instytut Pedagogiki) na stanowisku asystenta, a potem adiunkta. Habilitowała się w 1985 (praca Poradnictwo jako wiedza i system działań. Wstęp do poradoznawstwa). W latach 1993–1999 była kierownikiem Pracowni Poradnictwa a w latach 1994-1997 wicedyrektorem Instytutu Pedagogiki. Zorganizowała i kierowała Studium Doktoranckim Pedagogiki i Psychologii, studiami podyplomowymi Szkoła Kontaktów Interpersonalnych. Jako pracownik uczelniany była także członkiem senackiej komisji ds. rozwoju młodej kadry oraz członkiem Senatu Uniwersytetu Wrocławskiego.
W latach 1986–1989 była wiceprzewodniczącą Rady Naukowej Centralnego Ośrodka Metodycznego Poradnictwa Psychologiczno-Pedagogicznego w Warszawie. W 1998 opublikowała książkę Przeciw bezradności. Nurty, opcje, kontrowersje w poradnictwie i poradoznawstwie, uzyskując tytuł profesora.