Po śmierci męża w 1925 r. samotnie prowadziła Muzeum, które, zgodnie z życzeniem Izydora, przekazała w 1929 r. państwu polskiemu. Była jedynym kustoszem i walczyła o jego utrzymanie aż do tragicznego pożaru w 1932 r., który strawił m.in. dom Gulgowskich oraz muzeum wraz ze wszystkimi zgromadzonymi tam cennymi i unikatowymi zbiorami i z obrazami Teodory.
W odbudowie Muzeum pomógł jej siostrzeniec Witold Kukowski z Kolibek, który sfinansował odbudowę spalonej chałupy muzealnej. Do wybuchu II wojny światowej 70-letnia Gulgowska z niesłabnąca determinacją i energią na nowo gromadziła zbiory kultury ludowej Kaszub, podkreślała społeczną i ekonomiczną rolę muzeum, jego nieprzecenioną wartość dla kultury polskiej i samego regionu kaszubsko-pomorskiego.
mały|Grób Teodory i Izydora Gulgowskich na terenie Muzeum we Wdzydzach Zmarła 21 maja 1951 r. we Wdzydzach Kiszewskich, dożywając 91 lat w biedzie i zapomnieniu. Została pochowana obok męża we wspólnym grobie, na wzgórzu nieopodal muzeum we Wdzydzach.