tym samym został jednym z pierwszych afrykańskich profesorów na tej uczelni. W 1966 roku Lattier zdobył nagrodę główną podczas pierwszej edycji Światowego Festiwalu Sztuki Czarnych.

Borykał się z problemami zdrowotnymi, zmarł w 1978 roku w wieku pięćdziesięciu trzech lat.

Twórczość Lattier jest uważany za jednego z najważniejszych artystów Wybrzeża Kości Słoniowej. Jego prace są figuratywne, ale cechuje je duży stopień abstrakcji. Stworzył własną technikę, która polegała na owijaniu powyginanych stelaży sznurkiem.

Z początku, podczas studiów w Paryżu, podporządkował się europejskiej tradycji rzeźby, jednak szybko odnalazł własny styl, nawiązujący do jego afrykańskiego pochodzenia. Punktem zwrotnym był 1953 rok, w którym zaczął używać sznurka, drutu i czerwonawej patyny, prawdopodobnie uzyskanej z laterytu. Technikę, którą tworzył kształty z tych materiałów, nazwał „ekspresją rzeźbiarską”, ponieważ uważał, że pojęcie rzeźbiarstwa określa jedynie wycinanie w drewnie, czy rzeźbienie w kamieniu. Z tego względu został nazwany przez krytyka sztuki Yacouba Konaté „rzeźbiarzem z nagimi dłońmi”.