thumb|Okjökull we wrześniu 2003 mały|Tablica upamiętniająca lodowiec Okjökull – istniejący przez ok. 700 lat lodowiec na wulkanie Ok na Islandii.
Lodowiec pierwotnie zajmował szczyt wulkanu i spływał na wszystkie jego strony. W miarę kurczenia się utrzymywał się bardziej na północnym stoku. Na przełomie XIX i XX wieku miał kształt regularnego kopca, bez wyraźnych jęzorów lodu spływających w dół, choć stoki wulkanu poniżej były pokryte płatami śniegu, co dawało obraz porównywany do cętkowania lamparta. Do pewnego czasu latem wiatr nawiewał piasek na jego powierzchnię, a zimą przykrywała go świeża warstwa śniegu. Ponieważ z czasem zimowy przyrost lodowca był coraz mniejszy, warstwy piasku widoczne na powierzchni przypominały układ słojów rocznych drzewa. Z map pochodzących z 1901 roku, pokazujących zasięg lodowca Okjökull, wynika, że mógł mieć on wtedy około 38 kilometrów kwadratowych powierzchni. Z mapy z 1910 wynika, że miał 15 km², a z 1945 – 5 km². W 1978 roku fotografie terenu pokazały, że lodowiec miał około trzech kilometrów kwadratowych, a w 2004 już poniżej dwóch. W drugim dziesięcioleciu XXI wieku uważano, że już nie przyrasta zimą. Sięgał wtedy w dół do wysokości 950 m n.p.m. i w całości znajdował się poniżej linii wiecznego śniegu (wierzchołek osiąga 1190 m n.p.m.).