Jan Kozakiewicz, pseud. Janko, Wojewoda, Wolter (ur. 9 grudnia 1857 w Wadowicach, zm. 15 marca 1927 w Kołomyi) – polski działacz i polityk socjalistyczny, poseł do austriackiej Rady Państwa.
Życiorys Syn Tomasza, woźnego i Marianny Kaifas. Po ukończeniu szkoły powszechnej w Wadowicach rozpoczął w 1877 naukę w Seminarium Nauczycielskiego w Krakowie. Podczas pobytu w szkole zorganizował drużynę tajnej Konfederacji Narodu Polskiego a następnie wszedł do jednego z tajnych kół rewolucyjnych założonych w Krakowie przez Ludwika Waryńskiego. Jako skarbnik tego koła prowadził agitację, m.in. kolportując broszury Bolesława Limanowskiego i Louisa Blanqui. Aresztowany w lutym 1879 r. i osadzony na kilka miesięcy w więzieniu śledczym św. Michała w Krakowie. Był jednym z oskarżonych w procesie trzydziestu pięciu (L. Waryńskiego i towarzyszy), który trwał od lutego do kwietnia 1880 r. w Krakowie. Uwolniony z zarzutów przez ławę przysięgłych. Wydalony karnie ze szkoły wyjechał do Lwowa, gdzie rozpoczął praktykę u szewca. Po zdaniu egzaminów czeladniczych rozpoczął szeroką działalność agitacyjną w duchu socjalistycznym wśród rzemieślników lwowskich.