W 1973 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego nauk prawnych, w 1987 tytuł profesora zwyczajnego.
Od 1970 do przejścia na emeryturę w 1989 kierował Katedrą Prawa Karnego UŁ, po przejściu na emeryturę kierował do śmierci Zakładem Prawa Karnego Materialnego w Katedrze Prawa Karnego. W latach 1972-1978 był prodziekanem Wydziału Prawa i Administracji UŁ.
Od 1980 był członkiem Komisji ds. Reformy Prawa Karnego przy Ministrze Sprawiedliwości. Od 1984 był przewodniczącym Okręgowej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce, w latach 1985-1988 przewodniczył Sekcji Polskiej Międzynarodowego Stowarzyszenia Prawa Karnego, należał do Łódzkiego Towarzystwa naukowego. W latach 1987-1992 był członkiem Rady Legislacyjnej.
W PRL został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Medalem Komisji Edukacji NarodowejKto jest kim w Polsce. Informator biograficzny. Edycja 2, wyd. Interpress, Warszawa 1989, s. 1409.
Jego córka Ewa poślubiła w 1972 Andrzeja PaczkowskiegoPatryk Pleskot Góry i teczki. Opowieść człowieka umiarkowanego. Biografia mówiona Andrzeja Paczkowskiego, wyd IPN, Warszawa 2019, s.