Stężenie ksenonu po zmianie mocy reaktora ma zatem paradoksalną dynamikę: zwiększenie mocy powoduje dalszy wzrost mocy przez blisko godzinę, następnie moc maleje przez kilka dni.
Po zmniejszeniu mocy reaktora zachodzą podobne, ale w odwrotną stronę zmiany. Po zmniejszeniu mocy zmniejsza się ona nadal bez zmiany ustawień przez około godzinę, by później rosnąć przez kilka dni. Jeśli reaktor nie ma wystarczającej rezerwy reaktywności, akumulacja ksenonu może uniemożliwić stabilizację reaktora przy małej mocy, tak zwane duszenie rektora ksenonem może nawet spowodować wyłączenie reaktora.
By zapobiec wahaniom mocy reaktora po zmianie jego mocy, obsługa musi odpowiednio reagować. Gdy moc reaktora musi być zwiększona, najpierw podnosi się pręty sterujące, aby zwiększyć moc. Następnie co kilka minut przez ponad godzinę pręty się obniża, tak by skompensować zużycie ksenonu, a następnie powoli podnosi się pręty niemal do początkowego poziomu, w celu skompensowania większej ilości ksenonu. Te zmiany reaktywności są na tyle powolne, że nie stanową problemu w sterowaniu reaktorem, pod warunkiem, że rezerwy reaktywności są wystarczające, aby trwale utrzymać reaktor w zakresie roboczym, w którym można go kontrolować.