W tym samym okresie rozwijały się również spontanicznie targi warzyw i owoców.
Po restauracji Meiji rynki te skurczyły się w wyniku drastycznych zmian społecznych, ale pod rządami nowych władz miasta Tokio zezwolono na otwarcie rynków prywatnych, co przyczyniło się do ustabilizowania podaży żywności na potrzeby mieszkańców. W 1918 roku wybuchły jednak niepokoje społeczne, spowodowane brakiem ryżu i w marcu 1923 roku wprowadzono w życie „Ustawę o centralnym rynku hurtowym”, która stała się podstawą do otwarcia rynków publicznych w całym kraju. W trakcie ich tworzenia w regionie Kantō miało miejsce w dniu 1 września wielkie trzęsienie ziemi, które przyniosło druzgocące szkody. W trakcie realizacji planu odbudowy stworzono w 1935 roku rynki hurtowe: Tsukiji, Kanda, Kōtō, Ebara, Toshima, Adachi i Shokuniku.
Wielkie zmiany po II wojnie światowej, szybki wzrost japońskiej gospodarki i napływ ludności do Tokio pod koniec lat 60. i 70. XX wieku spowodowały zmianę ustawy z 1923 roku na obecną „Ustawę o rynku hurtowym” w kwietniu 1971 roku. Zgodnie z nowym prawem, władze metropolii otworzyły rynki: Itabashi, Setagaya, Kita-Adachi, Tama, Kasai, Ōta. Sekcja targu kwiatów została otwarta po raz pierwszy w 1988 roku w Kita-Adachi, a następnie w: Ōta, Itabashi, Kasai, Setagaya.
Galeria
Przypisy
Linki zewnętrzne Strona oficjalna targu Przewodnik po targu
Kategoria:Targi rybne Kategoria:Obiekty budowlane w Kōtō