Natomiast u niektórych płazów genom zawierać może i 50 miliardów par zasad (chodzi o genom haploidalny). Płazy ogoniaste wykazują w tym względzie ogromne zróżnicowanie, ponieważ w obrębie tej grupy wartości C osiągają dziesięciokrotne zróżnicowanie (a więc o rząd wielkości), a różnica dwukrotna (a więc 100%) występować może między dwoma gatunkami tego samego rodzaju. Płazy ustępują jednak roślinom kwiatowym, u których różnice dochodzą 3 rzędów wielkości: istnieją pomiędzy nimi genomy liczące sobie 100 milionów par zasad, jak i również 100 miliardów.

Nad rozwiązaniem paradoksu wielkości C pracowali w siódmej dekadzie XX wieku Roy Britten, Mary Pardue i inni uczeni. Zaproponowali oni następujące jego rozwiązanie. Otóż zwrócić uwagę należy nie na samą ilość DNA, ale na to, o jaki materiał genetyczny chodzi. Istotna część DNA w jądrze komórkowym powtarza się. O ile DNA kodujące białka zwykle nie powtarza się w obrębie haploidalnego genomu (pomijając kwestię duplikacji), w genomie występuje jeszcze w dużej ilości DNA, który nic nie koduje. Ten kod jest znacznie bardziej powtarzalny.