Początkowo była asystentką Wacława Kaźmierczaka, później także Wojciecha Jerzego Hasa. Jej pierwszym samodzielnym filmem była Piątka z ulicy Barskiej (1953) Aleksandra Forda; choć przy Piątce Prugar-Ketling została zatrudniona jako druga montażystka (obok Wiesławy Otockiej), to właśnie wersja zmontowana przez Prugar-Ketling została przeznaczona do obiegu międzynarodowego. Ford zdecydował się powierzyć Prugar-Ketling montaż swego następnego filmu, Ósmego dnia tygodnia (1958) według prozy Marka Hłaski. Później montażystka została zatrudniona przez Romana Polańskiego i Jerzego Skolimowskiego na potrzeby debiutu reżyserskiego Polańskiego, Noża w wodzie (1961). Prugar-Ketling była szczególnie dumna ze zmontowania czterominutowej sceny burzy na jeziorze: „Nic prawie Polański nie poprawił, nic. Do dzisiaj jestem z tej sceny dumna, inne w porównaniu z tą były bardzo łatwe”.
Operator Ósmego dnia tygodnia, Jerzy Lipman, polecił Prugar-Ketling reżyserowi Andrzejowi Wajdzie. Współpraca montażystki z Wajdą zaczęła się od noweli wchodzącej w skład międzynarodowej koprodukcji Miłość dwudziestolatków (1963). Odtąd zaczęła się jej wieloletnia współpraca z Wajdą, m.in.