Ponownie biali byli przekonani o rychłym pokonaniu bolszewików: przychylna Kołczakowi prasa donosiła o tym, że gen. Judeniczowi udało się zdobyć Piotrogród, Siły Zbrojne Południa Rosji były na przedpolach Moskwy, a rząd Lenina prosił o pokój. Nastroje takie udzieliły się nawet samemu KołczakowiJ. Smele, Civil war..., s. 536-537.. Tymczasem biali ponieśli podczas ofensywy znaczne straty: 3 Armia straciła tylko w pierwszym tygodniu września 20% stanu osobowego, a dokonanie uzupełnień było niemożliwe. Szereg mniejszych jednostek Armii Rosyjskiej stracił około połowy żołnierzy i oficerów. Według szacunków białego gen. Fiłatjewa w momencie osiągnięcia linii Tobołu Armia Rosyjska liczyła nie więcej niż 20 tys. wyczerpanych żołnierzyJ. Smele, Civil war..., s. 538..
1 października 1919 r. działania wojenne nad Tobołem, rozdzielającym wrogie siły, ustałyJ. Smele, Civil war..., s. 542.. W ciągu kolejnych dwunastu dni czerwoni otrzymali uzupełnienia w sile przynajmniej 24 tys. nowych rekrutów i 18 października przystąpili do kolejnej ofensywy, której celem był Omsk.
Przypisy
Bibliografia J. D. Smele, Civil war in Siberia. The anti-Bolshevik government of Admiral Kolchak 1918-1920, Cambridge University Press, Cambridge 1996, .
Kategoria:1919 w Rosji tobolska Kategoria:Działania zbrojne w 1919