Dzielnica Mieszkalna Żydowskiego Obozu Pracy () – utworzone w maju 1941 getto żydowskie w Zawierciu, zlikwidowane w sierpniu 1943.

Tło Przed II wojną światową Zawiercie było miastem z dużą liczbą Żydów. W 1938 roku na 32 673 mieszkańców miasta Żydzi stanowili 17% (5676). Liczba ponad pięciu tysięcy Żydów utrzymywała się w mieście od zakończenia I wojny światowej, a ich pozostaniu w mieście sprzyjał fakt, iż byli oni w przeważającej mierze odpowiedzialni za handel.

4 września do Zawiercia wkroczyła 3 Dywizja Lekka. Jeszcze we wrześniu Niemcy obsadzili główne urzędy i mianowali nadburmistrzem Wilhelma Fricka. Ponadto rozpoczęli wówczas wysiedlanie Polaków i Żydów z budynków przeznaczonych dla Niemców, które znajdowały się szczególnie przy ulicach: 3 Maja, Paderewskiego, Słowackiego, Pomorskiej i Chmielnej. Żydom zabroniono wstępu na te ulice, jak również do części miasta, która znajdowała się po lewej stronie torów kolejowych, chyba że posiadało się przepustkę uprawniającą do wykonania drobnych prac. Jeszcze w 1939 roku ludność żydowska została obciążona podatkiem w wysokości 69 tysięcy złotych, zobowiązana do oddania złotych przedmiotów i noszenia na prawym ramieniu białej opaski z niebieską gwiazdą Dawida.