prawo|ramka|Pryzmat Glana-Taylora odbija światło spolaryzowane prostopadle (do płaszczyzny ilustracji) w wewnętrznej szczelinie powietrznej, przepuszczając tylko składową spolaryzowaną równolegle
Pryzmat Glana–Taylora – pryzmat stosowany jako polaryzator lub polaryzujący dzielnik wiązki. Jest jednym z najczęściej używanych współcześnie typów pryzmatu polaryzacyjnego. Po raz pierwszy został opisany przez Archarda i Taylora w 1948 roku.
Konstrukcja Pryzmat składa się z dwóch prostokątnych pryzmatów kalcytu (lub innych dwójłomnych substancji) oddzielonych na dłuższych bokach szczeliną powietrzną. Osie optyczne kryształów kalcytu są ustawione równolegle do płaszczyzny odbicia światła. Całkowite wewnętrzne odbicie spolaryzowanego prostopadle (z ang. s-polarized) promienia zwyczajnego (o) w szczelinie powietrznej między kryształami zapewnia, że urządzenie przepuszcza tylko światło spolaryzowane równolegle (z ang. p-polarized) promienia nadzwyczajnego (e).