Dodatkowo pojęcie zasady w języku może być rozumiane zarówno w sposób deskryptywny (opisowy), jak i preskryptywny (nakazowy).
Cechą praktyki językowej jest regularność: zachowania językowe nie mają charakteru przypadkowego (są usankcjonowane społecznie i stale się powtarzają); oznacza to, że na ich podstawie można formułować zasady. Struktura gramatyczna i zasady językowe (w rozumieniu lingwistyki opisowej) istnieją całkowicie niezależnie od działalności regulatorów językowych, usiłujących kodyfikować język. Są właściwe dla każdego języka i dialektu, w tym zarówno języków społeczeństw uprzemysłowionych lub zurbanizowanych, jak i języków, którymi posługują się społeczności tradycyjne.
Z kolei w ujęciu tradycyjnym (preskryptywnym), powszechnym wśród użytkowników języka, zasady są utożsamiane z regułami normatywnymi, aprobującymi lub dezaprobującymi określone formy językowe. Często chodzi o odwołanie do normy w postaci języka standardowego. Poza językoznawstwem mianem zasad bywają określane wskazówki dot. dobrej praktyki językowej.