Małżeństwo przeprowadziło się do Szwecji, gdzie Ottar poznała lekarza, który nauczył ją m.in. posługiwać się diafragmą. Następnie wyruszyła na swoją pierwszą podróż po Szwecji, od Skanii do Norrland, ucząc pracownice, jak unikać ciąży. Agitowała za prawem kobiet do korzystania z przyjemności seksualnej, bezpłatną aborcją, uchyleniem prawnego zakazu antykoncepcji, praw homoseksualistów i nie tylko. Jej działalność była niezgodna z prawem i groziły za nią kary.
W latach dwudziestych Ottar regularnie pisała dla Arbetaren, gazety prowadzonej przez anarchosyndykalistyczny związek zawodowy – Centralną Organizację Szwedzkich Robotników. Jej publicystyka koncentrowała się na kwestiach feministycznych. Po sporze z innymi redaktorami Arbetaren, w 1925 rozpoczęła wydawanie własnej gazety, Vi kvinnor (My, Kobiety), która jednak po niedługim czasie przestała się ukazywać. Parę lat później Elise pisała także dla anarchistycznego magazynu Brand.
W 1933 Ottar wraz z wieloma radykalnymi lekarzami i przedstawicielami związków zawodowych założyła Szwedzkie Stowarzyszenie Edukacji Seksualnej (szw. Riksförbundet för Sexuell Upplysning, RFSU). Została jego pierwszym dyrektorem i zajmowała to stanowisko do 1956.