Oficerska Szkoła Obserwatorów Lotniczych – szkoła lotnictwa Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej Polskiej.
Historia Szkolenie obserwatorów lotniczych w lotnictwie polskim początkowo było prowadzone w jednostkach lotniczych. Brak było odpowiedniego zaplecza do zorganizowania właściwej szkoły. Na lotnisku mokotowskim w czasie I wojny światowej funkcjonowała szkoła szkoląca obserwatorów na potrzeby Luftstreitkräfte, jednak wycofująca się armia niemiecka zniszczyła jej wyposażenie fotograficzne i radiowe. Utworzenie szkoły stało się możliwe dopiero po przybyciu do Polski jednostek lotniczych „Błękitnej Armii”.
16 maja 1919 roku minister spraw wojskowych rozkazem D.M.O.1379. Dep. I zatwierdził etat Oficerskiej Szkoły Obserwatorów Lotniczych. 27 lipca 1919 roku minister spraw wojskowych nadał dowódcy szkoły prawa i kompetencje dowódcy samodzielnego batalionu. 1 sierpnia 1919 roku oficjalnie otwarto Oficerską Szkołę Obserwatorów Lotniczych w Warszawie. Jej pierwszym komendantem został ppor. obserwator Wiktor Szandorowski, a kadrę instruktorską tworzyli oficerowie polscy i francuscy: por. Goliński, mjr Maissoneuve, kpt. Mennier, por. Elave, por. Laporotte i por. Lacome. Pierwsza grupa szkolonych liczyła 29 kursantów, szkolenie trwało do 19 września 1919 roku.