Louis Charles Bonaventure Alfred Bruneau (ur. 3 marca 1857 w Paryżu, zm. 15 czerwca 1934 tamże) – francuski kompozytor, wiolonczelista i krytyk muzyczny.
Życiorys Syn malarza, w dzieciństwie uczył się gry na wiolonczeli. W latach 1873–1881 studiował w Konserwatorium Paryskim u Augusta-Josepha Franchomme’a (wiolonczela), Augustina Savarda (harmonia i teoria) oraz Jules’a Masseneta (kompozycja). W trakcie studiów zdobył pierwszą nagrodę w grze na wiolonczeli (1876) oraz Prix de Rome (1881) za kantatę Geneviève de Paris. Przyjaźnił się z Émile’em Zolą. Popierał pisarza w obronie Alfreda Dreyfusa, na czym mocno ucierpiała jego wcześniejsza popularność jako kompozytora.
Pisywał do czasopism „Revue indepéndante” (1889–1892), „Gil Bas” (1892–1895), „Figaro” (1895–1901), „Grande revue” (1902), „Matin” (1904–1907 i 1909–1933). W latach 1903–1904 pierwszy dyrygent Opéra-Comique. W 1909 roku został generalnym inspektorem wychowania muzycznego. W 1925 roku przyjęty na członka Académie des Beaux-Arts. Kawaler (1895), oficer (1904), a następnie komandor (1925) Legii Honorowej. Komandor monakijskiego Orderu Świętego Karola (1907).