W jego rozwoju naukowym można wyodrębnić trzy główne okresy. Pierwszym z nich jest neoewolucjonizm; drugim materializm historyczny; trzecim zaś historyzm kulturowy. Szczególny wpływ na myśl Nowaczyka (zwłaszcza na rozumienie kultury i religii) wywarły: immanentyzm; racjonalistyczny antropologizm oraz possibilzm historyzmu kulturowego. W swoich badaniach religioznawczych odwoływał się do pluralizmu metodologicznego. Uważał, że religioznawstwo należy rozumieć jako zespół dyscyplin religioznawczych.
Pobyty i studia we Włoszech W latach 1966–1990 wielokrotnie odwiedzał Włochy, głównie Rzym. Pod kierunkiem prof. Franco Lombardiego z Uniwersytetu Rzymskiego studiował historię filozofii włoskiej. Uczęszczał także na wykłady prof. Angelo Brelicha. Nawiązał współpracę z religioznawcami z tzw. „szkoły De Martino”, prof. Clarą Gallini i prof. Vittorio Lanternarim.
Uczniowie Wypromował dziewięciu doktorów. W gronie tym znaleźli się m.in. (kolejność alfabetyczna): Adam Jan Karpiński, Jerzy Kojkoł, Zofia Marzec, Zbigniew Mikołejko, Piotr J. Przybysz i Zbigniew Stachowski.
Pozostałe informacje Poza typowymi tekstami naukowymi publikował również artykuły poświęcone plastyce a w 1991 wydał zbiór opowiadań pt. „Fotografie na śniegu”.
Pochowany na Cmentarzu Komunalnym Północny w Warszawie (kwater S-IX-1, rząd 7, miejsce 5).