thumb|250px|Przekładnia ślimakowa thumb|250px|Animacja przekładni ślimakowej thumb|250px|Główne elementy przekładni ślimakowej: ślimak z łożyskami i ślimacznica
Przekładnia ślimakowa – przekładnia zębata o osiach prostopadłych leżących w dwóch różnych płaszczyznach. W przekładniach ślimakowych współpracują dwa elementy o odmiennej konstrukcji:
ślimak: wirnik śrubowy z gwintem trapezowym. ślimacznica (koło ślimakowe): koło zębate z zębami śrubowymi, wklęsłe w przekroju wzdłużnym.
W przekładni ślimakowej przeniesienie mocy odbywa się z dużym udziałem tarcia. Kierunek przepływu mocy ma tu istotne znaczenie. Gdy elementem napędzającym jest ślimak, sprawność przekładni η wyrażona jest zależnością: η = tg γ / tg (γ + ς ) gdzie: γ to kąt wzniosu gwintu ς to „kąt tarcia” taki, że współczynnik tarcia μ = tg ς.
Podobnie, gdy elementem napędzającym jest ślimacznica, sprawność przekładni η wyrażona jest zależnością: η = tg (γ – ς ) / tg γ Jak łatwo zauważyć, gdy γ < ς, sprawność przekładni jest mniejsza od zera, co oznacza brak możliwości przeniesienia napędu w tym kierunku, czyli samohamowność.
Przekładnia ślimakowa w pewnych warunkach jest mechanizmem samohamownym.