Zasady tej jednak nie zastosowano do przy podziale mandatów pomiędzy kraje koronne, nawiązując tu sformułowanej jeszcze w Patencie lutowym z 1861 zasadzie iż decydujące w tej kwestii są „rozległość, ludność i opodatkowanie”. Co ważne zachowano narodowe rozgraniczenie okręgów wyborczych, ale przy uprzywilejowaniu krajów niemieckichKonstanty Grzybowski, Historia państwa i prawa Polski, t. IV Od uwłaszczenia do odrodzenia Państwa, Warszawa 1982, s. 285. Formą zabezpieczenia przewagi Polaków w Galicji było wprowadzenie w paragrafie 36 okręgów dwumandatowych (wszędzie poza nią wprowadzono okręgi jednomandatowe). W okręgach jednomandatowych za wybranego uchodził kandydat wybrany bezwzględną większością głosów, zaś w dwu-mandatowych obok kandydata który uzyskał bezwzględny większość głosów za wybranego uznawano tego który uzyskał więcej niż 1/4 głosówUstawa z dnia 26 stycznia 1907 Dz. u. p. Nr. 17. dotycząca wyboru członków Izby posłów do Bady państwa, tekst według Nowe ustawy wyborcze o Reprezentacji Państwa, zestawił Józef Wierzejski, Stanisławów 1907, s. 52. Pozwalało to na terenach wschodniej Galicji mieszanych narodowo na wybór obok kandydata ukraińskiego także przedstawiciela miejscowej ludności polskiej.