Chrześcijańsko-mennonicka Gmina Kiernica-Lwów – mennonicka wspólnota religijna zapoczątkowana w Galicji pod koniec XVIII wieku, powstała w 1909 w wyniku połączenia się gmin mennonickich z Kiernicy i ze Lwowa, mająca do 1939 siedzibę we Lwowie przy ul. Jana Kochanowskiego 23. thumb|Dawny mennonicki dom modlitwy we Lwowie przy ul. Kostii Lewyckiego (dawniej ul. Jana Kochanowskiego) 23 użytkowany w latach 1911–1939
Tło historyczne W ramach kolonizacji józefińskiej po pierwszym rozbiorze Polskim cesarz Józef II Habsburg wydał 29 marca 1784 zezwolenie na przybycie do Galicji mennonitów z Palatynatu nadreńskiego. Otrzymywali oni, podobnie jak wszyscy inni protestanccy osiedleńcy, „swobodę religijną, wolność od podatków przez 10 lat, wolność od pańszczyzny na 6 lat, wolność od służby wojskowej dla imigrantów i ich najstarszych synów”. W latach 1784–1786 na terenie województwa lwowskiego przybyło 28 rodzin mennonickich. Osiedliły się w okolicy miasta Szczerzec tworząc trzy kolonie: Falkenstein (7 rodzin), Einsiedel (18 rodzin) i Rosenberg (3 rodziny). Na mocy rozporządzenia rządu austriackiego z 30 lipca 1789 mennonici mieli być traktowani jak luteranie, bez obowiązku zmiany wyznania.