Pod jego kierownictwem oprócz rutynowych operacji kardiochirurgicznych, jak wymiana zastawek i leczenie choroby niedokrwiennej serca, rozwijano leczenie wrodzonych wad serca, wprowadzono zabiegi rekonstrukcji zastawki mitralnej, pomosty aortalno-wieńcowe z zastosowaniem sztucznego płucoserca i bez (OPCAB), embolektomię tętnicy płucnej przy zatorowym nadciśnieniu płucnym, rozwinięto chirurgię aorty i chirurgię naczyń obwodowych. W 1993 roku rozpoczęto przeszczepy płuc, a w roku 1994 przeszczepy serca.
Wcześnie zrozumiał i zorganizował współpracę między różnymi działami medycyny i ośrodkami, w tym zagranicznymi. Stworzył na terenie uniwersytetu interdyscyplinarny zespół leczenia naczyń i centrum doświadczalne. Zainicjował też współpracę z ośrodkami kardiochirurgicznymi w Aleksandrii, St. Petersburgu, Nowosybirsku, Londynie i Salzburgu. W swojej klinice wychował 21 kierowników klinik i oddziałów, oraz 12 doktorów habilitowanych. W 2004 roku przeszedł na emeryturę. Od tej pory poświęcił się chorym na serce pełniąc funkcje społeczne w wielu organizacjach, między innymi w Deutsche Herzstiftung, organizacji pacjentów z chorobami układu krążenia. Za zasługi dla medycyny i zaangażowanie społeczne został wielokrotnie odznaczony, w tym dwukrotnie Orderem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec.