1784 wynika, że w dolnej kondygnacji fasady stały na postumentach figury św. Piotra i św. Pawła, wieża malowana była na czerwono i zielono. Ołtarz gł. stolarskiej roboty, „na optykę” malowany, dwukondygnacyjny, ujęty w bramki, na których stały konturowo wycinane z deski, malowane figury św. Piotra i św. Pawła, z obrazem Trójcy Św. w polu gł. i Opatrzności Boskiej w asyście aniołów z trybularzami, w drugiej kondygnacji.
Kościół spalił się 12 V 1797 od uderzenia pioruna. Na jego miejscu postawiona została drewniana kaplica ofiarowana przez Wincentego Tyszkiewicza, referendarza lit., do której nakładem plebana Tadeusza Adamowicza dobudowano szopę z zakrystią. Kaplica dorównywała niemal wielkością dawnemu kościołowi, pod zachowaną ze spalonego kościoła ceglaną posadzką nadal istniały dwie krypty.