Padanie brewsterowskie Na granicy ośrodków dielektrycznych z do istnieje określony kątem padania, przy którym dąży do zera a fala padająca spolaryzowana jest całkowicie załamywana. Kąt ten, znany jako kąt Brewstera, wynosi dla granicy powietrze – zwykłe szkło ( i ) około 56°.
Całkowite wewnętrzne odbicie Kiedy światło przemieszczające się w gęstszym ośrodku pada na powierzchnię mniej gęstego ośrodka (tj. ), pod kątem większym niż kąt graniczny, to całe światło jest odbijane, a Zjawisko to, znane jako całkowite odbicie wewnętrzne, występuje przy kątach padania, dla których prawo Snelliusa przewiduje, że sinus kąta załamania przekroczyłby jedność (oczywiście sin dla wszystkich rzeczywistych ). Dla szkła w ośrodku powietrznym kąt graniczny wynosi około 41°.
Amplitudowe współczynniki odbicia i przepuszczania Równania wyżej wymienione dotyczące strumieni promieniowania (mocy), które można zmierzyć na przykład za pomocą fotometru, są wywiedzione z właściwych równań Fresnela, które opisują zjawisko fizyczne za pomocą amplitud pola elektrycznego i magnetycznego. Te podstawowe równania dają na ogół zespolone stosunki tych amplitud i mogą przybierać różne formy, w zależności od zastosowanych formalizmów.