W drugim dziesięcioleciu XVII w. obydwa niemieckie gatunki wycenione w taryfie z 1600 r. doczekały się rodzimych bić. Emisje te były nietypowym upodobnieniem monety polskiej do wzorów obcych, jak przypuszczają niektórzy badacze najprawdopodobniej stanowiły próbę dokonania ekspansji własnego, lichego pieniądza na rynki sąsiednich krajów.
Ikonografia trzykrucierzówki zgodna była z tą przyjętą dla gatunków pieniądza o większej wartości. Na awersie umieszczono ukoronowany (w zamkniętej koronie) profilowy portret Zygmunta III Wazy, otoczony skróconą tytulaturą władcy:
(pol. Zygmunt III z Bożej Łaski Król Polski Wielki Książę Litewski), pomiędzy R i P nietypowe jak dla pieniędzy Rzeczypospolitej oznaczenie nominału za pomocą cyfry „3”, na rewersie pięciopolowa, ukoronowana tarcza z Orłem i Pogonią, umieszczonymi podwójnie, pośrodku herb Wazów – Snopek, dookoła legenda:
(pol. 3 krucierze Królestwa Polskiego).
Monetę wykonano ze srebra próby 469 na krążkach o średnicy 21 mm i masie 1,7 grama. Nie ma ostatecznej pewności, która z mennic koronnych wykonała bicie. Większość źródeł podaje ze znakiem zapytania mennicę krakowską, nieliczne zaś wymieniają zakład w Bydgoszczy.
Inaczej niż w przypadku półtoraka, trzykrucierzówka nie przyjęła się na rodzimym rynku i dlatego jej emisji zaniechano już w 1618 r.
Zobacz też gatunki pieniądza na ziemiach polskich półtorak krajcar
Przypisy
Kategoria:Srebrne monety I Rzeczypospolitej