Bazylika Świętych Ambrożego i Karola przy Corso () – rzymskokatolicki kościół tytularny w Rzymie, często nazywany w skrócie San Carlo al Corso.
Świątynia ta jest kościołem rektoralnym parafii San Lorenzo in Lucina oraz kościołem tytularnym, mającym również rangę bazyliki mniejszej.
Dawniej był to kościół narodowy Księstwa Mediolanu, od zjednoczenia Włoch został kościołem regionalnym Lombardii. Mieści się w nim kaplica św. Olafa, będąca narodowym sanktuarium dla pielgrzymów z Norwegii.
Lokalizacja Bazylika znajduje się w IV Rione Rzymu – Campo Marzio przy Via del Corso 437.
Patroni Patronami świątyni są arcybiskupi Mediolanu: św. Ambroży, ojciec i doktor Kościoła żyjący w IV wieku, oraz św. Karol Boromeusz, kardynał żyjący w XVI wieku.
Historia Pierwszy kościół w tym miejscu był dedykowany św. Mikołajowi, określano go jako San Niccolò del Tufo. W 1471 roku papież Sykstus IV zatwierdził założenie świeckiej wspólnoty emigrantów lombardzkich mieszkających w Rzymie oraz podarował tej wspólnocie kościół św. Mikołaja jako zalążek planowanego hospicjum dla pielgrzymów i niedołężnych emigrantów. Wspólnota odnowiła świątynię i dodała swojego patrona św. Ambrożego do wezwania kościoła (Santi Niccolò ed Ambrogio). Prace zostały ukończone w 1520 roku.