Po wybuchu II wojny światowej opuścił Warszawę na apel Romana Umiastowskiego. Znalazł się w Łucku, następnie w Równem. Po wkroczeniu wojsk sowieckich próbował przedostać się na Węgry, ale został zatrzymany przez NKWD i następnie skazany na pięć lat łagru. Przebywał m.in. w Kandałakszy i od 1941 w Uchcie. Został zwolniony jesienią 1941 w związku z zawarciem układu Sikorski-Majski, w marcu 1942 dotarł do Armii Andersa. Służył początkowo w nasłuchu radiowym, następnie ukończył kurs szkoły podchorążych rezerwy. Po opuszczeniu ZSRR znalazł się w szeregach Armii Polskiej na Wschodzie, gdzie służył w nasłuchu radiowym Wydziału Prasy i Propagandy, uczestniczył też w przygotowywaniu audycji radiowych na falach Radia Bagdad. Był także organizatorem reprezentacji piłkarskiej Armii. Od 1944 służył w 2 Korpusie Polskim, jako korespondent w Kwaterze Prasowej, m.in. należał do grupy dziennikarzy, którzy znaleźli się na szczycie Monte Cassino bezpośrednio po zakończeniu bitwy o to wzgórze, a następnie przy wkroczeniu wojsk polskich do Rzymu, Ancony i Bolonii'Wiesława Piątkowska-Stepaniak "Nowy Dziennik" w Nowym Świecie, wyd. Uniwersytetu Opolskiego, Opole, s. 43, 453.