Znane są nazwiska kilku pracowników: Gustaw Benda – inspektor i zarządca, Karol Ostermeyer – zarządca materiałów i pisarz hutniczy Franciszek Zacher – mistrz stolarski oraz Jan Segmüller – formierz i pracownik odlewni.
Huta „Ida” przegrywała konkurencję z dużymi, lepiej wyposażonymi górnośląskimi zakładami. Rozpoczęcie działalności huty zbiegło się z wybuchem Wiosny Ludów, która przyczyniła się do spowolnienia gospodarczego oraz spadku cen surówki. Do tego książę Johann Heinrich X Hochberg postanowił skupić się na branży wydobywczej. W 1860 roku pozostało tu tylko 13 robotników. Piece wygaszono w 1861 roku, zamykając 13-letni okres pracy huty. Jeszcze przez kilka miesięcy działała odlewnia, w 1862 roku osiągając produkcję 5,5 tys. cetnarów (ok. 281 ton). Na przełomie XIX i XX wieku rozebrano zabudowania produkcyjne.
Wpływ huty na okolicę Mimo krótkiego okresu działania, huta Ida miała istotny wpływ na rozwój okolicznych terenów. Dzięki linii kolejowej do huty w 1852 roku powstała stacja kolejowa Idaweiche (zwrotnica Ida), wokół której w połowie XX wieku rozwinęła się Ligota Pszczyńska (Nowa Ligota). W 1858 roku przedłużono połączenie kolejowe z Nędzy do Mikołowa, dzięki czemu posterunek kolejowy otrzymał status przystanku osobowego.