Poza wymiernym efektem w postaci niszczenia zakładów przemysłowych spodziewano się, że operacje przyniosą również efekt moralny, pokażą ludności okupowanych krajów, że RAF jest zdolny do zadawania strat Niemcom na ich terenie.
Zakładano, że atakować będzie niewielka formacja szybkich średnich bombowców (w sile dywizjonu) osłaniana przez 5–6 dywizjonów samolotów myśliwskich. Samoloty miały startować do lotu późnym popołudniem, co miało ograniczyć straty wśród robotników z krajów okupowanych (zakładano, że już zakończą pracę) i umożliwić odwrót znad celu w zapadającym zmroku. Eskorta miała się składać z górnej osłony (top cover) w sile ok. dwóch dywizjonów myśliwców i osłony bezpośredniej (close support) w sile ok. trzech dywizjonów. Do atakowania bliżej położonych celów, takich jak porty i lotniska Luftwaffe, używano samolotów myśliwsko-bombowych.
Sukces operacji zależał od zdyscyplinowania pilotów i niepostrzeżonego dotarcia nad cel. Formacja miała przemieszczać się poniżej pola widzenia niemieckich radarów – na wysokości ok. 30 metrów (100 stóp), dziesięć minut przed celem samoloty wznosiły się na ok. 3300 metrów (10 000 stóp) i przystępowały do ataku.