Badania archeologiczne i prace konserwatorskie Pozostałości świątyni odsłonięto w latach 1962–1967, po przerwie prace wznowiono w 1978 roku w celu odtworzenia jej dekoracji. Badania na terenie świątyni rozpoczął prof. Kazimierz Michałowski z ramienia kierowanej przez siebie Stacji Archeologii Śródziemnomorskiej w Kairze (obecnie Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej Uniwersytetu Warszawskiego). Odtworzenie jej planu było znacznie utrudnione ze względu na ogromne zniszczenia, było jednak częściowo możliwe dzięki zachowanym na pozostałościach płytowania narysom przebiegu murów, a także częściowo zachowanym bazom i trzonom kolumn – zrekonstruowano plan górnego tarasuLipińska, J. (1977). The Temple of Tuthmosis III. Architecture (=Deir el-Bahari 2). Warsaw: PWN – Éditions Scientifiques de Pologne.. Budowla prawdopodobnie wzorowana była na sąsiednich tarasowych świątyniach z kolumnowymi portykami flankującymi rampy prowadzące na kolejne poziomy. Nazwano ją Dżeser-achet („Święty Horyzont”)Dolińska, M. (2014). Świątynia w dolinie / The temple in the valley. Rocznik Muzeum Narodowego w Warszawie, 3(39), 53–84..