Lebensunwertes Leben).
Na początku swojej pracy Kroll zarządził zmniejszenie dobowej racji żywnościowej chorych. Dr Władysław Issajewicz, który podczas okupacji pełnił obowiązki naczelnego lekarza zakładu, opisywał w opublikowanym w 1949 na łamach „Przeglądu Lekarskiego” artykule, że pacjentom pracującym przysługiwała racja 1200 kcal, zaś niepracującym 1000 kcal. Chorzy pochodzenia żydowskiego otrzymywali zaledwie 50% lub jedną trzecią racji przysługujących pacjentom polskiej narodowości. Oszczędzana na pacjentach żywność była magazynowana. Znacznemu pogorszeniu uległa także jakość podawanego pożywienia. Jego podstawę stanowiły ziemniaki gotowane w łupinach, zupa ziemniaczana oraz kapusta. Na około 1000 pacjentów przypadało dziennie łącznie 5–6 kg tłuszczu (Isajewicz podawał, że na 1200 osób wydzielano tylko 1 kg tłuszczu na dzień). Na wiosnę 1941 zabrakło ziemniaków, więc zaprzestano ich podawania, a do przygotowywanej zupy ziemniaczanej dodawano lebiodę i pokrzywę. Pacjentom wydawano 75–150 g chleba na dzień, a chorym pochodzenia żydowskiego tylko 50 g.