Mimo że od 1931 roku pomiędzy Kościołami Starokatolickimi Unii Utrechckiej a Kościołami anglikańskimi istnieje pełna interkomunia, polegająca m.in. na obustronnym uznaniu ważności święceń wyższych, to jednak wśród teologów katolickich i części środowiska anglokatolików nadal panuje wątpliwość co do ważności święceń. Łączenie w doktrynie anglikanizmu cech katolicyzmu z protestantyzmu rodzi wątpliwość co do sposobu rozumienia święceń wyższych a także intencji szafarza. W nurcie protestanckim święcenia nie są uważane za sakrament a jedynie za ordynowanie do spełniania urzędu zwierzchnika wspólnoty religijnej. Nie wiadomo zatem jak postrzega je przyjmujący i jaka jest intencja szafarza.
Mimo prowadzonej dyskusji wśród teologów katolickich i anglikańskich nauczanie Leona XIII wyrażone w Liście apostolskim Apostolicae curae w Kościele katolickim jest nadal obowiązujące.
Papież Paweł IV w liście Praeclara carissimi, co do święceń anglikańskich zarządził: „qui ad ordines ecclesiasticos ab alio, quam ab episcopo rite et recte ordinato promoti fuerunt, eosdem ordines de novo suscipere teneantur (ci którzy otrzymali święcenia duchowne od kogoś innego niż od biskupa konsekrowanego zgodnie z rytem kościelnym i należycie, mają je ponownie otrzymać)”.