W 1979 został po raz pierwszy wybrany do Parlamentu Europejskiego, w 1984 i 1989 uzyskiwał reelekcję. Przystąpił do grupy socjalistycznej. Został wiceprzewodniczącym Delegacji ds. stosunków z państwami Maszreku (1989–1992), należał też m.in. do Komisji ds. Energii, Badań Naukowych i Technologii oraz Komisji ds. Gospodarczych i Walutowych. W 1990 uczestniczył w negocjacjach dotyczących uwolnienia niemieckich zakładników więzionych w Iraku. W 1991 został prezesem Deutsch-Arabische Gesellschaft. W 1993 ujawniono, że polityk znalazł się w trudnej sytuacji finansowej ze względu na inwestycje w nieruchomości i długi hazardowe, w związku z czym partia nie umieściła go na listach wyborczych w kolejnym roku. W maju 1994 został aresztowany w związku z nadużyciami finansowymi swojego partnera biznesowego (miał przy sobie podrobione franki szwajcarskie). Ostatecznie został uniewinniony w tej sprawie, ogłosił jednak bankructwo.
Życie prywatne Był żonaty, miał troje dzieci. Jego bratem był muzyk i propagator teorii spiskowych Christian Anders.
Przypisy