Metoda argonowa (Ar-Ar) – metoda stosowana do datowania skał o wieku setek tysięcy lub milionów lat. Technika radiometryczna, będąca rozwinięciem metody potasowo-argonowej, polegająca na przekształceniu izotopu potasu-39 w argon-39 przez napromieniowywanie neutronami i pomiarze ilości izotopów argonu (39Ar-40Ar) w próbkach mineralnych.
Datowanie argonowe jest rozwinięciem metody K-Ar, pozwalającym na określanie wieku próbki w jednym pomiarze, a nie jak w metodzie potasowo-argonowej, w której pomiar ilości potasu odbywa się z innej próbki niż argonu, przez co możliwe jest uzyskanie dokładniejszych wyników z mniejszych próbek, co zwiększa wiarygodność ustalonej daty i umożliwia określenie wieku późniejszych skał.
Podstawowe założenia metody Powietrze uwięzione w skałach zawiera niewielką ilość argonu, będącego mieszaniną jego trwałych izotopów 36Ar (0,337%), 38Ar (0,063%) i 40Ar (99,60%). Z kolei naturalnie występujący potas zawiera trwałe izotopy 39K (93,258%) i 41K (6,730%) oraz radioaktywny izotop 40K (0,01167%), którego czas połowicznego rozpadu wynosi ok. 1,25 mld lat, a produktem rozpadu jest 40Ar.