W 1888 roku (12 lipca lub 28 czerwca) zastąpił Michaiła Majlewskiego na stanowisku wicegubernatora siedleckiego. Kolejną rangę – rzeczywistego radcy stanu (IV ranga cywilna) – otrzymał za wyróżnienie się 9 kwietnia 1889 roku. Iwan Dmitrijewicz stał się bohaterem skandalu obyczajowego ze względu na swoje kochanki. Były to żydowskie siostry, którym Zauszkiewicz urządził mieszkanie w sąsiedniej kamienicy. Miał do nich pisywać listy miłosne w języku polskim, podpisując się jako „Witold”. Ponieważ ze związków rodziły się dzieci, Zauszkiewicz wydał obie kobiety za mąż. W zamian za fikcyjny ożenek małżonkowie sióstr zyskali monopol na załatwianie spraw administracyjnych dotyczących Żydów. Doprowadziło to do skarg innych wyznawców judaizmu, dodatkowo bardzo niezadowoleni byli przydzieleni do usługiwania Żydówkom strażnicy ziemscy. Iwan Zauszkiewicz urząd wicegubernatora sprawował do 1 stycznia 1891 roku, po czym na stanowisku zastąpił go Nikołaj Suchotin. Ostatniego dnia służby w Siedlcach otrzymał dodatek do pensji w wysokości czterdziestu pięciu procent.