Założenie to głosi, że stosunek między miarami nakładów ponoszonych w celu wytworzenia różnych produktów jest stabilny w czasie.
Jean Fiévez i Robert Zaya z biura doradczego Les Ingénieurs Associés (LIA) rozwijają i wzbogacają metodę. W roku 1995 uległa zmianie jej nazwa; stała się Metodą Jednostek Wartości Dodanej – UVA. W przeciwieństwie do metody GP, która skoncentrowana była wyłącznie na koszcie wytwarzania produktów, metoda UVA zajmuje się analizą niemalże wszystkich kosztów w przedsiębiorstwie.
Podstawy koncepcyjne metody UVA Metoda UVA opiera się na bardzo szczegółowej analizie wszystkich procesów generujących wartość dodaną z uwzględnieniem procesów wytwarzania towarów lub usług i procesów obsługi klienta.
Całkowita produkcja wartości dodanej w przedsiębiorstwie jest mierzona przy pomocy jednej jednostki – UVA. Idea zastosowania jednej jednostki miary, wspólnej dla wszystkich funkcji przedsiębiorstwa wynika z faktu, że jedyny rodzaj przedsiębiorstwa, w którym koszt produktu jest dokładnie znany to taki, w którym produkuje się tylko jeden produkt, ponieważ w takim przypadku koszt ten jest wynikiem dzielenia wszystkich wydatków przedsiębiorstwa przez liczbę wytworzonych produktów.