mały|upright=1.11|XXI w. „replika” talara „Płonące miasto” w dalszej panoramie (ze słońcem nad miastem) – według katalogów z początku ten rysunek awersu nigdy nie występował z takim rewersem, jest to zatem „replika hybrydowa” Talar pożarowy (Brandtalar, Talar „Płonące miasto”) – okolicznościowy talar miejski bity przez Toruń dla uczczenia zwycięskiego przełamania szwedzkiego oblężenia 16 lutego 1629 r., będący jednocześnie pierwszym talarem wybitym przez to miasto.
W walce 1100 obywateli Torunia oraz 350 żołnierzy z sześciotysięczną armią szwedzką osiągnięto spektakularne zwycięstwo, co odbiło się szerokim echem w Rzeczypospolitej. W nagrodę Zygmunt III Waza zwolnił miasto ze wszelkich podatków i akcyz.
Poczynając od 1630 r., na podstawie niewykorzystywanego od ponad 100 lat posiadanego prawa menniczego, Rada Miejska postanowiła wybijać w rocznicę tego wydarzenia pamiątkowe talary i wielodukaty. Przyjmuje się, że okolicznościowe emisje przeprowadzano w latach 1630–1632, choć samą rocznicę obchodzono w Toruniu do 1657 r. Srebrne talary przeznaczano dla przedstawicieli Rady Miejskiej (trzech Ordynków – w 1630 r. to: 4 burmistrzów, 12 rajców, 24 ławników i 60 członków tzw. III Ordynku). Odbitki w złocie rozdawano jako prezenty dla ważnych gości toruńskiego patrycjatu, w tym dla króla i jego rodziny.