Pobyt w Warszawie związała ze służbą w Armii Krajowej, gdzie działała w Referacie N, prowadzącym akcję dywersyjną wśród żołnierzy niemiekich. Miała rangę starszego strzelca. Aresztowano ją 6 czerwca 1943 na ul. Wiśniowej, gdzie na niemieckim terenie wojskowym rozrzucała ulotki zredagowane po niemiecku i adresowane do żołnierzy niemieckich. Została przewieziona na Aleję Szucha, gdzie przez dwie doby brutalnie ją przesłuchiwano. Nieprzytomną przewieziono ją potem do szpitala więziennego na Pawiaku. Po kilku dniach leczenia Niemcy wznowili brutalne przesłuchania i tortury, ale nie przyniosły one żadnych rezultatów. Wykazała niezłomną postawę i nie zdradziła żadnych informacji, zarówno o ludziach, jak i o organizacji. Jej linia obrony polegała na próbie przerzucenia odpowiedzialności za akcję na samych Niemców, co okazało się skuteczne. Historyk Stefan Okęcki pisał: Linia obrony stosowana przez Elżbietę na Szucha miała na celu nie tylko – i chyba nawet nie przede wszystkim – obronę własną, ale stanowiła dalszy ciąg realizacji powierzonego jej zadania, ponieważ cała skuteczność kolportowanych przez nią materiałów polegała na tym, żeby Niemcy uważali je za kolportowane przez Niemców. [...] Chodziło o skłócenie Wehrmachtu z NSDAP, SS, policją i administracją hitlerowską.